Broederenkerk

 Steden worden gemaakt door namen. Het Zutphen waar ik mijn eerste zes jaren doorbracht kende de duistere Walburgkerk, het ontoegankelijke stadspaleis 's Gravenhof, de al lang in een makelaarsk­antoor veranderde uitspanning De laatste stuiver en vooral de Broederenkerk, welks naam ik mijn moeder nog hoor uitspreken als ik in het kinderzitje achterop zat, naar de stad.

 Van het deel van de oude stad bij het station was weinig over sinds het Engelse bombardement van 14 oktober 1944, al lagen de bruggen kapot in de IJssel.

 De kapotte Broederenkerk was het eerste wat je zag voorbij de puinvlakten. 'Kijk daar heb je de Broederenkerk al.'

 Zondag was ik voor het eerst van mijn leven in deze kerk, nu bibliotheek, om een stukje voor te lezen uit de door Hans Heesen, die in de Laarstraat woont, samengestelde website, zeg gerust Encyclopaedie van schrijvend Zutphen door de eeuwen heen, van Staring tot J.C.Bloem. Ik ben er een voetnoot in, net als Wim Brands.

 Vlak voor ik met anderen in aanwezigheid van de burgemeester een stukje zou voorlezen trof het noodlot me, en lag ik in het voorportaal van de Broederenkerk, en even later in het Gelre Ziekenhuis, waar men zich ontfermde over de man uit het Westen des Lands.