De tijd van tante Lee

 Wie de macht heeft bepaalt hoe laat het is. Ik las dat in Noord-Korea de klokken een half uur vooruit zijn gezet. Ze lopen nu weer gelijk met de rest van de wereld omdat Kim dat wil. En meteen dacht ik aan de Juliaanse kalender, Toen keizers en pausen nog uitmaakten wat voor dag het was. Maar toch vooral aan tante Lee.

 Die ik leerde kennen in het meesterlijke verhaal van Leung Ping-kwan dat Audrey Heijns vertaalde voor het Chinanummer van het tijdschrift Terras.

 Tante Lee is de bejaarde, maar gevreesde cheffin van een textiel­fabriek. Die ze regeert met haar antieke zak­horloge, dat bekend staat om zijn precisie. Haar besef van tijd is haar besef van rechtvaardigheid. Te laat komen of te vroeg weggaan - althans volgens dit horloge - is fataal, zoals direc­teur Wong merkt.

 Het probleem is dat er iets mis is met het horloge. Maar niemand durft iets te zeggen. Iedereen is voortdurend bezig zijn eigen klokje aan de nogal wisselvallige tijd van tante Lee aan te passen. Dat horloge, loopt het wel gelijk?

 Als directeur Wong na 17.03 vertrokken is belt tante Lee om hem te ontbieden en Wong is ontslagen. Zijn opvolger belt tante Lee voortdurend om de tijd te vragen. Vergeefs. De tijd vers­chuift, het wordt steeds later. De levens van de werknemers raken ontregeld. Tot de verteller naar haar kantoor gaat en haar slapend aantreft. En de kans krijgt het beroemde zakhorloge van dichtbij te bekijken.

 Maar wat hij dan ziet mag ik niet verklappen. Lees het in Terras!