Desirée Dolron

 Rogier van der Weyden was de eerste die me te binnen schoot. Een schilder, terwijl ik toch naar foto's keek, die van Desiree Dolron. Zo kreeg ik in Singer een dubbele blik.

 Waarin zaten de verschillen? Zoals bij ieder mens, geschilderd, gefotografeerd of in levenden lijve keek ik eerst naar de ogen.

 Wat is er zo vaak mis aan portretfoto's? Klaas Koppe legde het me ooit uit, Hij bladerde een Elsevier door en wees de koppen stuk voor stuk aan, en zei: 'Die me­nsen kijken naar niks.'  Misschien door het lange poseren, dacht ik.

 Dolron maakt veel werk van aankleding en belichting. Al die tijd moeten haar modellen hun standje vasthouden. 

 Ik zeg Van der Weyden (1399-1464)  om het zwart op zwart. Zwarte kleren tegen zwarte achtergronden. Verbazend knap geensceneerd en belicht. Alleen, die blik­ken. Wat denken die mensen? Denken ze?

 Zo blijf je halverwege foto en schilderij steken. De kracht van foto's zit hem toch in het moment. Het surplus dat de foto doet leven. Dat moment is hier verdwenen. En precies dat kunnen schilders als Van der Weyden terugbrengen. Uit de herinnering aan een oogopslag.

Ps. Er zijn ook andere series te zien, en video’s, die laat ik nu even terzijde.