Foto‘s

 Het laatste nummer van het tijdschrift Extaze gaat over foto's. Ine Boermans beschrijft erin hoe ze de levens van anderen binnendrong. Ze wilde weten welke foto's te intiem of mislukt waren om in een album te worden opgenomen.

 Ze pikte ze. koos een veel voorkomende achternaam en zei bij de fotowinkel dat ze het bonnetje van de familie De Boer of De Vries kwijt was. Liet ze elders afdrukken en bracht het rolletje en de afdrukken keurig terug. 

 En daar zat ze met andermans vastgelegde blikken. Zoals Sophie Calle hotelkamers van vreemden binnendrong, zo kwam ze in ongeposeerde, voor geen vreemde ogen bestemde werelden.

 Immers zodra er een camera in de buurt is begint het verschikken van haren, het trekken van zakkammetjes, het glimlachen. Daarom zijn foto's onwaarachtig. Denk aan het verhaal van Marilyn Monroe, die met een vriendin over straat liep en door niemand herkend werd. Waarover de vriendin zich verbaasde. 'Oh,' zei Marilyn, 'zal ik haar even doen?'

 Waarop ze haar loop en houding razendsnel omschikte naar de bekende poses. En onmiddellijk herkend werd.

 Mijn mooiste verwisseling had ik toen ik als vakantieklus de 8mm-filmpjes van kennissen moest kitten met mijn plakpers. Daar waren er vijf bij van een bezoek aan de bollenvelden en de Keukenhof.

 Helaas, verkeerde filmpjes gekocht, ze waren in zwartwit. Onvergetelijk werden de projecties waarbij de maker bij elk beeld geduldig uitlegde welke kleuren je zag.