Frankrijk kiest

 Volgende week verkiezingen in Frankrijk. En weer gaat het over identiteit. Net kom ik terug van de premiere van de film Latifa, vertoond in de Cinema Arabe. Over een goedwillende oudere Marokkaanse, moeder van een militair die sneuvelde omdat hij niet wilde knielen maar rechtop bleef staan.

 Op 11 maart 2012 stierf deze Imad, onderofficier in het Franse leger, in de eerste van drie schietpartijen door de 23‑jarige Mohamed Merah. Imads moeder Latifa gaat naar de wijk in Toulouse waar Merah opgroeide en waar hij nog altijd als een martelaar geldt.

 Daarna trekt ze de banlieus langs en houdt de jongeren van Marok­kaanse komaf voor dat ze nu eenmaal Fransen zijn. Geen gekke boodschap ook voor Turkse Nederlanders. Ze spreekt ze toe in klaslokalen en collegezalen, op congressen en in gevangenissen door het hele land. Het lijkt te werken, bij de jongeren, ouders en docenten, maar ook bij politici. Ze wordt geprezen door Hollande, komt op tv.

 Maar nu net zie ik op tv een heel sterke reportage van Saskia Dekkers uit de Parijse voorstad Trappes, waar zij de mensen kent, die duidelijk maakt dat Latifa's boodschap daar al achterhaald is. Trappes Islamiseert in snel tempo. Van een staat die hoofddoekjes verbiedt wil niemand meer wat weten. Trappes stemde altijd op socialisten, dat lijkt voorbij. Nog wat:  Cinema Arabe wordt bedreigd, terwijl het juist erg nodig is.