Gezegende gevangenen

 Het gebit van hoofdpersoon Ahmad is het eerste dat je ziet. Brokkelig, we zijn in Jordanië. Het tweede is zijn bril. Een bril waarvan de glazen vuil worden.

 Hij is de enige brildrager in de gevangenis, waar hij als kleine zwendelaar terecht komt. En dan maak je in de film Blessed benefit mee hoe hij de gevangeniswereld reilt en zeilt. En het juridisch systeem eromheen. De rechters en advocaten achter hun houten bureaus met stapels mappen.

 Verveloos en afgetrapt is alles hier, de dubbele ijzeren bedden op afdelingen van twintig man, waar iedereen scharrelt en handelt. Maar dit is geen Amerika of Nederland, hier verbazend genoeg geen drugs. Wel rookt men eendrachtig z'n dagen door. 

 En geleidelijk ga je je hier net als Ahmad thuisvoelen. Een weldadige gemoedelijkheid overheerst. We zijn allemaal de klos, laten we het niet moeilijk maken. Opgesloten in een busje met een vervaarlijke chaingang ziet Ahmad hoe die hun handboeken losmaken met een gepikte sleutel. Ach, dat is om een sigaretje te kunnen roken.

 Het zijn vooral de rollen die de film maken, waaronder heel komische. De informele leider van de afdeling met z'n winkeltje, de gevangenisdirecteur in groots uniform die gunsten verleent, en blinde advocaat die de boel oplicht en de zeurende vrouwen thuis