Gipsotheek

 Wie wel eens een muurtje gestuct heeft met Knauf geelband of roodband weet wat gips is en hoe je ermee kunt werken. Het droogt razendsnel, net als de fresco's die je erin kunt schilderen.

 In de 'Gipsotheek' van Museum Beelden aan Zee staat een unieke verzameling voorstudies, van soms bekende beelden. Je kunt er zien hoe de enorme Wilhelmina van Van Pallandt haar gestalte kreeg voor ze op het Noordeinde terecht kwam, hoe de Dokwerker zijn houding kreeg.

 Gips heeft een eigen dynamiek. Als je er eerst was- en dan bronsafgietsels van maakt kun je resten van de bewerking of de vingerknedingen in het materiaal laten zitten of wegschuren.

 Kijk hoe de studies gegroepeerd zijn in hun glazen kasten en er naast, zie dat ze onderling praatjes maken.

 De formaten verschillen, ook de tijden waarin ze gemaakt zijn. Directeur Jan Teeuwisse zet ze steeds weer anders neer, componeert telkens nieuwe opstellingen. Altijd in Beelden aan Zee moet ik kijken hoe hij al die ontstaansgeschiedenissen met elkaar laat rijmen.

 De belichting is heel goed. De spotjes zetten in licht en schaduw wat je niet verwacht, maken drama, zoals een beeld buiten ook altijd ander licht vangt. Beeldhouwkunst is theater.