Het middaguur

 Gaat meestal ongemerkt voorbij, vervliegt. Toch is er iets tussen ochtend en middag waarop de tijd even aarzelt. Met een voorbij en een verwachting. In het nieuwe Liegend Konijn, met de eerste oogst aan nieuwe poëzie in 2018 legt Charles Ducal uit Leuven er zijn vinger op. Het middaguur is een personage geworden:

 'Op het middaguur heb ik hem zien wenken,

Een dood moment, op de grens

tussen wat gedaan is en wat te doen,

 

een naakte tak in het groen van de lente,

een slenterende stok die opgewekt

naar de bloemen slaat.

 

Maar nu mag ik niet aan hem denken

gewoon mijn stoel wat verplaatsen

uit het zicht van het raam,

 

mij volzuigen met wat is gedaan,

voortaan op dit uur verder werken,

doen of ik hem niet zie staan.