Horizontaal

 Bij Chinese of Japanse films kijk ik allereer­st maar de vorm van de ramen. Horizontale ramen. Gevat in houten raam­lijsten, vaak met schuifdeuren. Onze ramen hebben afmetingen als van een staande mens, zoniet de hunne. Men heeft daar met de vloer een heel andere verstandhouding. Voor je een huis betreedt doe je je schoenen uit. De vloer is smet­teloos. De plafonds zijn laag. Men zit ook niet zozeer, men hurkt of gebruikt de kleer­makerszit. Dan ziet de wereld er anders uit. Zo trof me in het China nummer van Tijdsch­rift Terras dit gedicht van Yu Xiang. 'Ramen', vertaald door Jan de Meyer.

 'de ramen waar ik aan denk zijn prachtig

omdat ze voorbijgaande taferelen omlijsten

van binnenaf bekeken is dat altijd het geval

ik weet niet hoe de mensen het buiten waarnemen

en ik wil het ook niet weten

mijn mama's raam is op de negentiende verdieping

telkens wanneer ik het zie

denk ik: naar buiten stormen

mijn eigen raam is op de begane grond

het omlijst toevallige voorbijgangers

en iemand die opzettelijk hiernaartoe komt

mijn werkruimte is in het souterrain

het raam is een opening helemaal bovenaan

in een smalle kleine rechthoek

ik moet omhoog kijken

om rioolwater te kunnen zien, en aarzeling, en verlies'

 Yu Xiang (1970) debuteerde in 2006 met de bundel Haqi (Uitade­men). Zelf vindt ze haar leven weinig interes­sant, maar precies daarin schuilt volgens haar een poëtische dimensie.