Ik en jij

 Je kunnen verplaatsen in anderen, empathie is naast autisme een issue van alledag geworden. Siri Hustvedt schrijft er onder meer over in haar bundel opstellen over 'kunst, sex en de geest' die de mooie titel 'A Woman Looking at Men Looking at Women'  draagt.

 Het begon er mee dat ze als ze als kind een ijsblokje zag het lijflijk koud kreeg. Ze kon er ook niet tegen als tekenfilmfiguren vreselijke valpartijen meemaakten. Het is me niet vreemd, eens heb ik mijn jammerende zusje moeten weghalen uit een Laurel & Hardy-film toen de dikke zijn broek in brand was gevlogen.

 Hustvedt werd overgevoelig genoemd, ze was 'de prinses op de erwt'. We zijn bij de synesthesie, de vermenging van de zintuigen, waarin je veel varianten hebt. Zie je een ander pijn lijden dan kun je die zelf ook voelen. Wanneer je een ander streelt zal je ook jezelf in zekere mate strelen: het 'spiegelen'. Waarmee de grens tussen zelf en ander wordt overschreden. Wat sommigen onprettig vinden, een inbreuk op hun autonomie.

 Maar, wat voel je werkelijk, en wat haal je in je hoofd?

 Niemand leeft alleen. Mensen gaan voortdurend met elkaar om. Maar hoe weet ik dat ik ik ben en jij jij? We zitten allebei in een omhulsel van huid. Een baby weet al waar hij of zij ophoudt en de moeder begint. 

 Wat zeg je als je zegt 'ik' en 'jij'?

 En zo door. Ik lees. Oliver Sachs prees haar werk.

Tags: