Lara de Moor

 Vanmiddag op Art Rotterdam in de Van Nelle werd ik overspoeld. Er hing en stond meer waarom dan ik in een middag aankan. Er wordt geschilderd, dat is de hoofdzaak. En alles kan. Maar wat doe je als alles kan?

 Wie heel precies naar de waarneming kan schilderen zoals Lara de Moor, heeft het voor het kiezen. Zij kiest voor huiselijke contrasten. Ze ensceneert. 

 Op sommige schilderijen zijn gebruiksvoorwerpen met touwtjes vastgestrikt aan lijnen die buiten het beeld lopen. Is er een marionettenspeelster aan het werk die het interieur aan touwtjes heeft en bedient? Natuurlijk.

 Zo ontstaan voorstellingen met een dramatische kracht die je niet kunt verklaren. Als iets 'net echt' is maar je verstand te boven gaat, grijpt het je dan meer aan?

 Hergé heeft eens een heel Kuifje album - de Zwarte Rotsen ‑ opnieuw getekend, omdat brieven van Engelse lezertjes hem wezen op detailfouten: klinknagels in een locomotief zaten verkee­rd, de schotse ruit die Kuifje droeg was verkeerd.

 Hij hertekende heel het album. Zelfde draaiboek, zelfde plaat­jes, maar nu goed. Mij legde hij de noodzaak van precieze detaillering uit: op de voorgrond kan Haddock de onwaarschijnlijkste buitelingen maken als de auto's op de achtergrond maar kloppen.

 Bij Lara de Moor net zo. Je ziet een plastic zak water op een tafeltje die langzaam leegloopt in een roze teiltje. In een interieur waar licht en schaduw, glimmertjes op de vloer zo natuurgetrouw zijn als maar kan. Ik zie dat de zak water op barsten staat.

Dat maakt spanning. En geeft mij nog meer reden me af te vragen wat hier in godsnaam aan de hand is. Waarom ligt die zak daar? Wie heeft dat teiltje tegen het lekken er onder gezet? Alsof dat zou helpen als de waterbom barst. 

Tags: