Lunchbox

 Liggend begraven worden inplaats van in een vakje. Dat is pas luxe. Wat maakt het zien van de Indiase film Lunchbox tot een 'reinigende' er­varing? Alles is door regisseur Ritesh Batra tot z'n eenvoudigste kern teruggebracht.

 Kantoren zijn bureaus in rijen waaraan mensen stapels mappen en documenten behandelen. Geen computers. De enige afwisseling is de lunchpauze. Het is ook daar dat zich een illusie ontvouwt.

 Het distributiesysteem van de Bombayse lunches is uniek. Elke kantoorman krijgt wat z'n vrouw thuis bereidde, rondgebracht door een leger bezorgers. De lunchbox wordt op kantoor gegeten. Of hij lekker was ziet de vrouw als er restanten zijn. De set pannetjes in een beugel is net zoals ik ze ken uit het Den Haag van de jaren '50, van het Verre Oosten in het smalle stuk van de Laan van Meerdervoort. Alleen, daar kwam in het onderste pannetje een gloeiende kool mee.

 Wanneer er twee boxen verwisseld worden ontstaat een anonieme liefdesgeschiedenis middels onder het eten verborgen briefjes, tussen een getrouwde vrouw met een dochtertje en een harteloze man en een weduwnaar. Van wederzijdse hoop die wel onder het oog van de werkelijkheid moet bezwijken. De weduwnaar aanschouwt stiekem zijn papieren liefde en begrijpt dat hij te oud voor haar is. Het meisje gaat naar hem op zoek, maar het is te laat. Gepensioneerd is hij onvindbaar.

 Waarna het lot besluit de droom de droom te laten. Zoals ook in mijn lievelingsclassic In the mood for love van Wong Kar-wai. Er gebeurt tenslotte niets. Het geladen niets dat levens vult.

Tags: