Ode aan het meisje van het weer

 Al vele jaren vertelt Frank Deboosere me het Vlaamse en wereldwijde w­eer en eindigt getrouw met te zeggen morgen is de beurt aan Sabine. Dat is ook al vele jaren Sabine Hagedoren. Sabine eindigt altijd met een close in beeld geglimlacht 'Daaag' waaraan ik zeer gehecht ben. Maar zij kondigt nimmer Frank aan. Luuk Gruwez schreef een ode aan - wie anders dan Sabine:

 'Van alle  professoren, kletstantes, handlezeressen is zij/ mij verreweg het liefst, ook als zij gaat voor neerslag/ en neerslachtigheid, voor weer dat jeukt en kriebelt/ in een mannenkruis. Zie hoe zij over winterdag en zomernacht/ regeert: misschien heeft zij haar zon wel zelf verzonnen .

 Een ander stelt ons bedelstaf en boedelschuld, failliet/ of lange ziekenboeg of liefdesleed in het verschiet,/ de laatste zucht die het heelal nog rest. Haar zorg/ is die voor morgen, overmorgen, maximum een week./ En welke zotte wolken daarvoor van belang.

 Deskundig kijkt zij om naar hoe het pas voorbije is geweest/ hoewel het weer een beetje toch van alle tijden is, wat wij ook/ zelf al grondig hadden vastgesteld. En als zij echt niet buiten/ natheid kan, dan tovert zij ons gauw dat dagelijkse lachje voor/ waarvan er niemand weet: is het uit troost of spot?

 Maar welk raar kapsel hangt vandaag weer aan haar kop?/ O meisje van het weer, hoezeer lucht het ons op wanneer/ het scherm zo'n pracht antiycloon vertoont. Zo een die louter/ om jezelf lijkt opgebouwd en die ons in the long run wil voorspellen/ dat het, zo niet met jou, met elk van ons wel goed zal gaan.

uit: Het Liegend Konijn 2018/1