Rabarberstelen

 Losgooien, loslaten, zo luidt het evangelie van het verlangende lijf. Als je Florence Tonk leest weet je hoe veel er nog vast zit en hoe vast. De bundel 'Rijgen' is taal van een gevangene die de dagen aaneen rijgt als glazen kralen. In een comfortabele cel, maar toch. Niet vies van. Ontsnappen? De teleurstelling zit ingebakken. Zoals in 'Glazig ogend':

 'Er moet iets nieuws komen/ en het moet net zo zwart en hoekig/ of zacht en rond en zoet zijn/ als het beste van wat al is geweest

 waar haal ik het vandaan/ hoe dreg ik het op/ zeg me hoe ik moet zitten/ lang stil, ondersteboven/ of moet ik gaan liggen, lopen/ hangen, staan

 schud ik het uit de mat/ de kat of zit het genesteld/ in het roze vlees van rabarberstelen/ glazig ogend en rauw/ op de hemel van je mond

 (je kont leek klein vandaag/ in je broek, daar kan ik niks mee)

 er moet iets nieuws komen.'