Recht in Brussel

 Misdadigers, advocaten, politiemannen, rechters en verdachten. Je kent ze. Denk je. Dagelijks zie je ze immers in films en series. Tot je een film ziet over een echte onderzoeksrechter (bij ons rechter van instructie) in haar werk. Zoals in de docu Ni juge, ni soumise.

 Wat zoveel wil zeggen denk ik als 'wat je positie ook is, je bent mensen onder elkaar'. Iedereen speelt zichzelf in en rond het afgetrapte Brusselse justitiepaleis van Poelaert. Ooit gebouwd boven de volkswijk de Marollen als waarschuwing voor het gepeupel, nu al jaren in  restauratie.

 Onderzoeksrechter Anne Gruwez is vooral zo anders dan je zou verwachten. Haar dagelijks werk is in een razend tempo mensen doorzien, opdrachten geven aan rechercheurs en zaken afhandelen. Politie, justitie en sociaal werk ineen. Ook het opgraven van een lijk om het DNA of het binnengaan bij jihadisten hoort erbij.

 Als je opgegroeid bent met Maigret en Hill Street Blues is een film als deze een verademing. Dat Gruwez het leuk vind in een 2CV te rijden accepteer je van haar, zoals de verdachten na het wisselen van wat blikken op haar mensenkennis afgaan.

 Wat is het verschil tussen gescripte acteurs en echte mensen toch onmetelijk groot. Ze kijken echt naar mekaar. Er staat echt iets op het spel. Die spanning is niet te overtreffen.