Verdwijnen

 Nu doe ik het alle dagen, maar er was een eerste keer. Ik bedoel vanuit een makkelijke stoel naar de mensen, de verschr­ikkingen van de wereld kijken zonder erdoor bedreigd te wor­den. Aleppo of Mosul zien, zonder er te hoeven zijn.

 Als kind zag ik op een verregende Duitse vakantie de film 'Ein Mann geht durch die Wand' met Heinz Rühmann. Een man wordt onzichtbaar, kan ongestoord slaapk­amers van vrouwen binnengaan zonder dat ze het merken. Hij bespiedt, haalt grapjes uit, loopt door muren heen. Het leek me een ideale oplossing voor mijn verlegen­heid.

 Aan deze film dacht ik bij de aankondiging van de tentoonstelling: 'How to disappear completely' in de Rotterdamse Garage. Daar zal ook de raad­selachtige film 'Horizon' van Sema Bekirovic weer zijn.

 Het meest wilde ik onzichtbaar zijn op school. Het was de tijd dat er nog banken stonden. Op zich zelf een prachtige uitvinding. Je kon je rekken en strekken, heen en weer schuiven op de gewelfde zitplank, kijken naar de gekraste graffiti van lang geleden voorgangers.

 En kijken naar de nekharen van het meisje voor je. Tot je de beurt kreeg en genadeloos zou blijken dat je er niets van wist. Zes jaar nekharen.

  Daar groeide mijn wens onzichtbaar te worden. Ik kon ineen duiken, er niet zijn tot mijn naam klonk. Sommige leraren werkten alfabetisch. Mijn naam kwam naderbij.

 Mosul en Aleppo komen voorbij, maar ik hoef niet bang te zijn dat ik de beurt krijg, kan rustig in mijn stoel blijven zitten en door alle muren heen lopen.

Tags: