Vergogna

 Keeper Buffon hield z'n tranen lang binnen, maar ze stonden tenslotte in z'n ogen. 'Vergogna,' zei hij. Schande, schaamte. Italië zal in 2018 voor het eerst sinds 1958 niet meedoen aan het Wereldkampioenschap voetbal. 

 Na vele Italiaanse zomers tijdens toernooien weet ik het. Italië is bovenal een voetbalelftal in blauwe hemden, de 'Azzurri' en nog zowat eromheen. Het begon aan de grens waar de douane je doorwoof, want ze stonden rond een radiotoestel met het verslag. Later hele dorpen bij een tv-toestel dat regelmatig uitviel door stroomstoringen. En dan in het donker wach­ten. En waar je kwam moeten zeggen Olanda. 'Ah, Cruyff, Gullit.' Onder een gesigneerde foto van de eigenaar met Ruud Gullit.

 Ach, de lange zondagen rond bij het tv-toestel in het achterzaaltje met volle asbakken met Nazionali-peuken. En de stukgelezen Gazzetta's dello Sport en Tuttosport. En dan op maandag de wedstrijdverslagen met tekeningen van spelsituaties, met kadertjes uitleg. En het nabespreken van 'La partita, la partita'.

 Herlees 'Ik heb altijd gelijk' van Hermans, waarin een voetbalpartij opkomt. Berlusconi, eigenaar van een club, werd leider van de partij die 'Hup Italië' heette en premier.

 Hoe zou je in Italië oud moeten worden zonder voetbal? Je vrouw stuurt je het huis uit, hier in het zaaltje ben je thuis.