Zalig nietsdoen

 Heet de zomertententoonstelling in het Bergense Kranenburgh. Waar je als bezoeker, vlakbij oorden van ledigheid als stranden en terrassen, wordt bedolven door het niets in de kunst.

 Neem de wanhoop van vakantie in de schilderijen van Diederik Gerlach. Van Duitsers die zuchten onder pijnlijke orders als 'Mach mal pause' en 'Ferienglück'. Duitser dan Duits.

 Ontspannen moet. Het 'dolce far niente' als eeuwig misverstand. Als iemand lijdt onder een depressie raad hem of haar nooit aan zich terug te trekken op een stille plek om helemaal tot rust te komen.

 De uitvinder van de vakantie was een sadist.

 Kunstenaars hebben er het minste last van, de zenuwen houden ze in beweging.

 Geestig is Erwin Wurms gebod aan een neuspeuterende, liggende man in 'Think about Derrida' (2005). Hij raadt denken van harte af.

 En dan de reus 'Bigbluefigure' van Tom Friedman die een vuiltje in z'n oog heeft, wat als je dichtbij kijkt een mannetje blijkt dat z'n zicht belemmert.

 En zo keert het nietsdoen zich hier steeds weer tegen de nietsdoener. Had ie maar op het strand moeten blijven. Maar ook daar ben je je leven niet zeker, gezien de kuren van de vervaarlijke, levende parasols van Inge Meijer (2017) in haar 'Oceanic feeling'.

 De deur wordt dichtgedaan door de fantastische nagelstudio op ware grootte van Tanja Ritterbex (2015). Als je ’t echt niet meer weet zijn er altijd nog je nagels.