Zwart

 Het werk van de zwarte fotograaf Gordon Parks 1912-2006 doet me voortdurend denken aan wat ik weet van blues. Niet dat er in de expositie 'I am you' in Foam een gitaar voorkomt. Het zijn de mensen, de armoede, hun niets verwachtende gezichtsuitdrukkingen.

 Hoe ze wonen, hoe kinderen hun toekomst in kijken, zonder hoop op beter. Dit speelt vooral in de jaren '40 en '50 met heel soms een held als Cassius Clay of Martin Luther King.

 Ik dacht aan de pianist, bokser en kok Champion Jack Dupree die ik vroeg of sinds zijn jeugd iets verbeterd was en die antwoordde nee eigenlijk niet. En bij de eetgelegenheden met Whites only erop aan Bo Diddley, die uitlegde hoe hij zo goed had leren koken - op hotelkamers in het Zuiden, voor de hele band, want ze werden nergens in restaurants toegelaten.

 Parks begon in overheidsdienst in de tijd van Roosevelt met het vastleggen van de sociale omstandigheden van de zwarte bevolking. Een reportage over een bendeleider in Harlem in 1948 leverde hem een betrekking bij het tijdschrift Life op.

 Er zijn al krantenkoppen over politie die ongewapende zwarten neerschiet.

 Je moet bedenken dat het sindsdien niet beter is geworden.  

Tags: