'Derek Walcott wist dat ik de vriendschap tussen hem Heaney wilde 'vangen' in een niet clichématige scène. Ik had hem tevoren gevraagd iets met Seamus te doen voor de camera, gaan wandelen, zwemmen... hij was daar nooit rechtstreeks op ingegaan, maar zeker ook niet tegenin. "'We'll see."

Al snel werd me duidelijk dat hij niet pompeus wilde overko­men. Geen gepronk of wat er ook maar ietsje op kon gaan lijken. Toch had mijn wens hem niet onberoerd gelaten. Het borrelde en ik liet het zo.

Op een och­tend belde hij me op, we waren aan het filmen op een oude cacaoplantage. "I have good news for you ! Seamus is going to be there this afternoon!" 'This afternoon' was de katholieke kerk in Roseau, een groene vallei, een dorpje temidden van bananenplantages. Derek als co-regisseur.. met zijn vriend Seamus in zijn kielzog, zorgvuldig neergezet in de Roseau kerkbanken, waar Derek, zichtbaar geëmotioneerd, zijn gedicht voorlas over de grote muurschildering achter hem. En de vallei. Napraten met de vallei op de achtergrond... "this is a rich valley ...this is a cursed valley..".

Walcott was verguld, sprak er nog dagen over. Op 23 januari was hij jarig, zijn 82e. We gingen mee op de boot naar de Pitons. Daar pas mocht de camera aan. Tijdens de feestelijke lunch bedacht de co‑regisseur weer iets. Na een kort moment van overleg met mij stond hij op en vroeg alle aanwezige dichters en schrijvers twee dichtregels voor te dragen. "Do it for me! I want you to be reflective, don't look in the camera­... film close...".

Heaney kwam aan de beurt: "Think when man's glory most begins and ends... I'd say my glory was, I had such friends."

 'Onze plaatselijke begeleider Gandolph St. Clair was ver­baasd, ook hij was inmiddels omgetoverd tot een white egret‑ spotter en zag ze nu op plaatsen waar hij ze nooit eerder had gezien. De allereerste ochtend dat we in alle vroegte de weg vonden naar Becune Point, waar Derek zijn villa aan zee staat, reden we nog wat rond in de omgeving. Daar! De eerste keer dat cameraman Ingmar zijn camera op St. Lucia aandeed, was het om die lange slanke witte vogel, op enkele meters verwijderd van Walcott's huis te filmen... het was een stil moment, wind, zee en groen. Even later gaf ik de oude meester breed grijnzend een hand... Zijn blauwe‑grijs‑groene ogen lichtten op toen ik hem het nieuws gaf: 'we just filmed a white egret'.

Nu ik het ruwe materiaal aan het spotten ben verman ik mezelf, niet steeds naar de stukjes gaan waar je al eindeloos over hebt gedroomd, begin gewoon bij het eerste clipje... Bham! Daar is tie weer... mooier in licht en kleur dan in mijn dromen.. the white egret.'

 'Daar zit ze dan, aan een tafel vol boeken, bundels, een paar dvd's, velletjes papier vol aan­tekeningen, aparte harde schij­ven met allerhande, vele uren surfen, corresponderen en googe­len verder... en slechts enkele uren verwij­derd van the take off naar St. Lucia, waar, Godverbiede het, de meester zelf naar het hotel zal komen om het werkschema door te nemen­....

Een schema, scenes bedacht, een lekkere shotlist gemaakt met zaken als: wegrottende druivenbladeren op de beach, half vergane vissersbootjes, wegkruipende krabben op zoek naar schaduw, de pitons, Derek Walcott aan het schilderen, witte reigers in het schemerlicht...

Vier velletjes vol vragen en een hoofd vol zenuwen... Er is geen ontkomen aan... we gaan in het kleine vlieg­tuigje, volgepakt met lampen en camera's en microfoons en computers en van alles... to meet that old man...the marvel­lous master. Wish me luck for the next 8 days!'

Morgen meer.