Weer is de vorm die van stratenplannen, die steden weergeven tegelijk met hoe men er leeft. Als was het een ver­bete­rde Google earth kijk je overal naar binnen en ziet in een Amsterdams huis iemand brood smeren terwijl Jantien buiten dronken van haar fiets valt. In vijf reuzentekeningen van twee bij twee, strak van com­positie, vol geestige en pijnlijke détails wandelt ze door haar eigen wereld­geschiedenis, die begon in Har­lingen en nu in Amster­dam is aan­gekomen.

 Haar manier van werken kwam voort uit een Mid­deleeuwse werel­dka­art, de Mappa Mundi die ze zag in het Victoria and Albert Muse­um in Londen. Iets tussen topografie en his­torische ver­tel­ling in, vol getekende vel­dslagen en vorsten. Zo krijgt de echtsch­eiding van haar ouders de vorm van 'De slag in Harlin­gen'. Later meer.  

Vrijdag na 22.00 maken we een rondgang langs haar werk in de Avonden. 

 Een chroniqueuse die niet ophoudt haar eigen geschiedenis in beeld en in kaart te brengen, wat bij haar in elkaar overloopt. Eerder zag ik haar 'Plattegrond van de middelbare leeftijd', een uit een landkaart oprijzende voorstellingen van het leven in de stad, zoals het in de Middeleeuwen werd gedaan. Van gezin en familie tot café en carrière. Levende topografie. Ze zegt: 'Op kruispunten zijn er keuzes, maar je volgt toch de weg zoals die er ligt.'

Het begint in Harlingen waar ze vandaan komt en is nu in Amsterdam aangekomen. In Londen begon het, daar zag ze eens een Middeleeuwse wereldkaart (Mappa Mundi) in het Victoria and Albert Museum, een kaart als een his­torische vertelling, met veldslagen en vorsten er in getekend. Daarna maakte ze ‘De slag in Harlin­gen’ waarin de scheiding van haar ouders als een historische veldslag wordt afgebeeld. En van daar ging het almaar verder.

Haar stijl, met z'n stapelingen van straatscènes en samenscholingen is een mengeling van Robert Crumb en Brueghel.
De stad van haar dolende geest krijgt de vorm van een subjectieve atlas. Zo eentje die niet een deel van het aardoppervlak weergeeft maar aspecten van een innerlijk.
Een beetje cartofiel of topomaan herkent het.
Ook in mijn kop zitten van die subjectieve kaarten, die zich voortdurend aanpassen aan wat ik zoal droom of te horen krijg. Bergen verrijzen waar eerst niets was, afgronden openen zich.
De geest van Jongsma is een stad, kent straten en stegen. Waardoor ze rondwaart in allerlei gedaanten, tussen huizen en gebouwen en hun bewoners en passanten. Haar weg zoekend tussen plicht en verleiding, drank en nuchterheid. Elke weg leidt ergens heen, zegt hij. Maar waarheen?
Aanduidingen als Qualitystreet, Parttime baantje of Naar huis maken het niet makkelijker, net zo min als Familie, Het Verkeerde Pad of Op weg naar het einde.