The happiest day?

 Incasseren, verliezen. Daarover gaat de Finse film The happiest day in the life of Olli Mäki. In films ben je gewend dat alles dreigt mis te gaan tot het last minute toch nog miraculeus goed komt.

 Als je maar volhoudt. Je moet wel een winnersmentaliteit hebben, kijk naar Donald Trump. Daarom wacht ik met spanning op z'n eerste nederlaag. Kan hij incasseren? Het lijkt z'n zwakste punt.

 De Finse bokser Olli Mäki naar wiens leven de film gemaakt werd, is een verliezer. In zijn aanloop naar het wereldkampioenschap lichtgewicht doet hij alles verkeerd.

 Hij is verlegen, wordt verliefd, komt steeds niet onder het voorgeschreven gewicht van 57 kilo en schuwt de pers. Waar bij komt dat hij een aardige, bescheiden jongen is.

 Het is 1962, het afgetrapte Finland ziet er in de voortdurende regen uit als een uitgekiende plek voor losers.

 Een lieve film, Olli wordt geen wereldkampioen maar krijgt wel het meisje. Verlegen als hij is. Eigenlijk zou zij hem ook moeten ontgaan. Maar nee, na alle regenval moest het maar sprookjesachtig eindigen, vond regisseur Juho Kuosmane. De aankleding, de auto's alles is perfect. Aki Kaurismäki zal goedkeurend knikken. Maar dat slot?

Tags: 

Frozen land

 Net op het nippertje nog 'Frozen Land' gezien, de derde speelfilm van de fin Aku Louhimies. Waarin in volle ernst de vraag 'waartoe leven wij' wordt gesteld, boven een geopend graf'. De boodschap daarbij is 'geef je ellende niet door aan een ander'. Dat zie je. Een leraar wordt ontslagen en gooit op zijn beurt zijn zoon het huis uit, die een briefje van 500 euro vervalst en daarmee een keten van rampen veroorzaakt.

 Daarna rijgen scènes zich aaneen en komen personages steeds weer in andere hoedanigheden het verhaal binnen. Prachtige karakters. Monumentaal is de stofzuigerverkoper die bij de A.A. loopt: 'Mijn auto is mijn beste vriend' (maar hij raakt hem kwijt) en na een terugval in de drank met zijn onverkoopbare stofzuiger twee dronken treiteraars de hersens in slaat. De leraar zien we terug in het voorgeborchte, de halte van de ondergrondse waar de alcoholisten samenhokken. Er eindigt veel in Frozen Land, banen, relaties, en eenzaamheid, werkloosheid, ouderdom wachten. Eerst de drank en dan de dood. Je kunt in Finland vaak geen as verstrooien boven water want dat is bevroren. En alcohol is er de belangrijkste doodsoorzaak. Louhomies is geen Kaurismäki. Hier geen opluchting door absurde meligheid en rock'n roll. Wel een ernst en oprechtheid, die me achterlieten met een vreemde opluchting. Het is gezien.

Tags: