Verdwijnen

 Nu doe ik het alle dagen, maar er was een eerste keer. Ik bedoel vanuit een makkelijke stoel naar de mensen, de verschr­ikkingen van de wereld kijken zonder erdoor bedreigd te wor­den. Aleppo of Mosul zien, zonder er te hoeven zijn.

 Als kind zag ik op een verregende Duitse vakantie de film 'Ein Mann geht durch die Wand' met Heinz Rühmann. Een man wordt onzichtbaar, kan ongestoord slaapk­amers van vrouwen binnengaan zonder dat ze het merken. Hij bespiedt, haalt grapjes uit, loopt door muren heen. Het leek me een ideale oplossing voor mijn verlegen­heid.

 Aan deze film dacht ik bij de aankondiging van de tentoonstelling: 'How to disappear completely' in de Rotterdamse Garage. Daar zal ook de raad­selachtige film 'Horizon' van Sema Bekirovic weer zijn.

 Het meest wilde ik onzichtbaar zijn op school. Het was de tijd dat er nog banken stonden. Op zich zelf een prachtige uitvinding. Je kon je rekken en strekken, heen en weer schuiven op de gewelfde zitplank, kijken naar de gekraste graffiti van lang geleden voorgangers.

 En kijken naar de nekharen van het meisje voor je. Tot je de beurt kreeg en genadeloos zou blijken dat je er niets van wist. Zes jaar nekharen.

  Daar groeide mijn wens onzichtbaar te worden. Ik kon ineen duiken, er niet zijn tot mijn naam klonk. Sommige leraren werkten alfabetisch. Mijn naam kwam naderbij.

 Mosul en Aleppo komen voorbij, maar ik hoef niet bang te zijn dat ik de beurt krijg, kan rustig in mijn stoel blijven zitten en door alle muren heen lopen.

Tags: 

Semá Bekirovic (2)

 Vanmiddag in Oss de slakken in 'Grid' een paar keer kunnen bekijken. De filmloop duurt 19 minuten, er zitten twee knippen in. Maar de handeling lijkt onmiskenbaar.

 Drie slakken zijn neergezet in - of beter op - een getekende kooi. Waaruit ze kunnen ontsnappen, wat ze ook doen. Hoe zijn de betrekkingen tussen de drie? Twee - die ter linkerzijde - voelen zich kennelijk tot elkaar aangetrokken. Ze vlijen zich tegen elkaar aan, waarbij het huis op de rug in de weg zit en de een doet omrollen. Ze trekken samen op naar de linker bovenhoek van het scherm. Dit moet seks zijn, de één lijkt somehow in de ander te kruipen. Ik las dat slakkenseks wel 16 uur kan duren. Ook lijkt er spel, van afwenden en weer terugkeren bij de ander. De voelhoorns houden contact.

 Paren ze? Ze bezitten mannelijke en vrouwelijke geslachtsorganen. Kunnen ze dan kiezen? Wat ik eens in de duinen van slakken zag ging anders, ze stonden langdurig rechtop tegenover elkaar met de lange, natte onderlijven tegen elkaar gedrukt. Dat moest wel erg prettig zijn.

 Nummer drie, ter rechterzijde, houdt zich afzijdig en verdwijnt rechts uit beeld op het zelfde moment dat de andere twee links verdwijnen. Wat overblijft is het patroon van hun slijmsporen op het getekende papier.

Tot de etholoog Konrad Lorentz kwam dacht men dat dieren 'maar wat deden'. Nu moet ik uitzoeken wat Semá Bekirovic me eigenlijk wil laten zien. Handtekening gezet voor het behoud van het Jan Cunen in Oss. Maandag in de Avonden meer.

 

Tags: 

Semá Bekirovic (1)

 Laat twee slakken over een tekening met een roosterpatroon bewegen en met hun slijm een spoor achterlaten en film dat. Semá Bekirovic (1977) heeft haar eerste solotentoonstelling in de Jan Cunen-villa in Oss - weer een museum dat er aan gaat.

 Dat lijnenpatroon - het lijkt een kooi - is wieweet een knipoog naar haar vader, die natuurkundige is. Bekirovic weet van komische experimenten met een ernstige ondertoon. Fameus is haar project ‘Koet’. Ze wierp een meerkoeten-echtpaar bij haar huis van alles toe, dat ze gebruikten als bouwmateriaal voor hun nest: van naaktfoto's en een creditvard tot een tandenborstel. Een kunstwerk. Er kwam ook een boek van.

 Of ze zet een camera in een bos, die vastlegt hoe de dieren komen om een door haar klaar­gezette picknick te verorberen. 

 Ik wil naar Oss om haar films en foto's te zien. De manier waarop ze het toeval naar haar hand zet. Vooral om het eindeloze geduld en de precisie die erin besloten liggen. 

Tags: