Boulan

 De eerste volwassen mannen die ik te zien kreeg waren - buiten mijn vader - de eigenaardige personages die in het beroep van leraar terecht waren gekomen. En dat levenslang moesten blijven.

 Voor ik Frans kreeg van de heer Boulan (uit Le Havre) werd me ingefluisterd: 'Als je te laat bent en hij vraagt waarom, altijd zeggen "De brug was open." Nu waren er in Den Haag-West nauwelijks bruggen die openklapten, maar ik zag hoe de laat komer voor mij met strenge hand naar de rector verwezen werd. Dat werd een middag strafschrijven.

 Dus toen Boulan gezegd had 'Te laat, hoe komt dat?' antwoordde ik prompt 'De brug was open meneer.' En zei hij 'Mooi, ga maar zitten.' 

 De les bestond uit het vertalen van La neige en deuil van Henry Troyat. De sneeuw in rouw was een bergbeklimmersdrama met veel klimapparatuur die wij niet kenden.

 Altijd stak er iemand wel een vinger op, en dan klom Boulan op zijn stoel en pakte van de bovenste kastplank een oude Paris Match vol Alpenavonturen, die hij liet rondgaan. Dit gebeurde nogal vaak, zodat wij weinig Frans leerden.