Linkse mensen

 In mijn juist verschenen boekje 'Iemand zijn in Amsterdam' vertel ik ook mijn wederwaardigheden met de linkse mensen, begin jaren '60.

 Linkse mensen werkten in die jaren in de vakantie aan de 'Autoput', Tito's snelweg dwars door Joegoslavië. Ik niet.

 Linkse mensen had ik voor het eerst gezien tijdens een bijeenkomst van een studentenvereniging in een van de bovenzalen van café De Kroon op het Rembrandtplein, waar veel politieke bijeenkomsten werden gehouden. Een ernstige vergadering was het, waarbij 'moties' en 'resoluties' werden aangenomen. Die verplichtten tot veel, zoals solidariteit met het DDR‑regime. 

 Daarbij viel steeds het begrip 'arbeiders'. Dat woord bevreemdde me. Na lang wachten dorst ik op de achterste rij mijn vinger op te steken en stelde voor: 'Als je nu overal arbeider vervangt door werknemer dan vallen kantoormensen er ook onder.' Niet wetend dat 'arbeider' hier een sacrale betekenis had. Er ging een golf van verontwaardiging door de rijen.

'Wie is die kameraad?' vroeg een oudere man die zich naar me omkeerde.

Ik had niet begrepen dat arbeiders de nieuwe heiligen waren. Zodat zelfs studenten 'jonge intellectuele arbeiders' moesten heten die een 'studieloon' hoorden te verdienen inplaats van een beurs.

Er werd onder linkse mensen vaak gefluisterd. Veel was niet voor ieders oren bestemd. De CIA had waarnemers in Amsterdamse studentenkringen. Binnen de linkse kringen waren er over wie met extra ontzag werd gesproken: Trotskisten. Maar toen ik er een ontmoette was het tot mijn verbazing een man in hemdsmouwen met een gezin op een bovenhuis.

ps. Het boekje is te bestellen door een mail naar yolnus@xs4all.nl