De vertaling is van de Australiër David Colmer. Voorin het boek worden 16 titels opgesomd die 'In preparation' zijn. Maar dat is Gummbah, heb ik geleerd.Gaf hij op de podia niet een diashow met 'net niet verschenen' boeken, zoals 'Borduren met gebalde vuisten', 'De pijn van het halfrijm' of 'Als de vaas met schaamhaar op tafel staat'?Titels, eenonderwerp van gesprek in Tilburg.

Tussendoor stuurt hij levenstekenen. Foto's, teksten, Youtubes.Er kwamen er van het poëziefestival in Medellin, Colombia, in juli. En pas las hij onder deze: 'Recente kop van Romeinse keizer Constantijn I de Grote. Op de citadel van Berat in Albanië.'Van dichter bij huis kwam nog een rmooie Youtube, 'Leve wie?'

Twee dagen was ik aan zeee, in Ault en Audresselles, aan de Atlantische kust, met Thom Mercuur en Dave Meijer. Daar schoot me de evenaar van mijn grootvader, de kapitein bij de Holland Amerikalijn te binnen. Wanneer zijn schip de evenaar passeerde ging dat met festiviteiten gepaard, vertelde mijn moeder. Een als Neptunus verkleed bemanningslid doopte de passagiers met zout water.En de kapitein liet dames de evenaar zien. Daarvoor had hij een speciale verrekijker geconstrueerd. Die heeft er ongeveer zo uitgezien begreep ik.

Meteen zie ik de krommen van waterlijn, van afkalving, van wolk, maar ook van spoorlijn, van afslag van de autoweg en noem maar op. Zoals mijn moeder na het knippen van haar knippatroon vreemde lapjes stof overhield, zo blijven bij het snijden van het land rare stukjes over, die vaak door mens en dier in gebruik genomen worden voor overgeschoten doeleinden. Die zal ik zoeken.

De wil het verleden terug te vinden, zegt Runia, het verlangen erdoor aangeraakt te worden, en het geloof, ja de wetenschap dat het verleden ook inderdaad in het heden aanwezig is, begint al in het begin van het boek. Dan vertelt Jacques Austerlitz namelijk over een schilderij van de bevroren Schelde door Lucas van Valkenborch, waarop - minuscuul detail - een vrouw in een kanariegeeljakje op het ijs gevallen is. En Austerlitz heeft 'het gevoel dat dat ogenblik nooit voorbij is gegaan'. Het 'onverslijtbare verleden' vind je in dit soort onooglijke details. De voorliefde voor het marginale deelt Sebald met oa. Walter Benjamin, Roland Barthes, Johan Huizinga en anderen. Morgen na 21.00 Is Eelco Runia te horen in de Avonden.

Voorlopig lopen er ook geen Nederlandse filmers rond die de levens van vrachtrijders en middelbare loketvrouwen ernstig nemen. Snelwegen en spoorlijnen voor de deur, maar het leven van de 43-jarige Matty (Barbara Sarafian) lijkt voorgoed tot stilstand gekomen in een postagentschap waar dagelijks stapels rouwkaarten worden aangeboden.Tot ze één keer niet in haar spiegel kijkt bij het achteruitrijden. ps. Komt er echt een crisis dan zullen er misschien ook hier zulke films zijn.

 Immers, ik ging naar Runia om te praten over zijn roman 'Breukvlak', en in dat boek komt de opvatting van W.G.Sebald over geschiedschrijving prachtig voor. Ik moest er zeker naar vragenEn toen dit bord. De echte reden van de foto is natuurlijk dat Sebald zelf in Norwich, waar hij doceerde een 'toevalsclub' heeft gesticht. De deelnemers kwamen wekelijks bijeen en brachten dan elk een 'al te toevallige' gebeurtenis mee om te vertellen. Max Sebald was daar dol op. Hoorde ik van zijn vriendin Ria Loohuizen.En om dit toeval te vervolmaken: Ria Loohuizen woont tegenwoordig in het Friese Surhuizum, niet zo ver van Sebaldeburen..

Wat je ziet verbluft. Ook de Gouden Bocht was eens boomloze nieuwbouw. Je ruikt de kalk, ziet de tint van verse baksteen. En vooral, er staat nog niets in de weg, als in een leeg huis zie je alle lijnen ononderbroken. Wie verzon toch dat merkwaardige patroon van rechte stukken met flauwe bochten, dat werd gelegd om de oude stad heen? 't Doet denken aan vestingwerken. En meteen zie ik Comacchio voor me. Het stadje - ook 17de eeuws, in z'n geheel volgens plan opgetrokken - dat halverwege Venetië en Ravenna ligt aan de Adriatrische kust, aan een lagune. Zelfde lijnen, zelfde aanblik, en pas gerestaureerd, 'als nieuw'. Het schilderij hangt vanaf zaterdag op de expositie Bewonderde stad in het Haagse Mauritshuis.

Zegt kitsch - met z'n perverse aantrekkelijkheid - ons niet meer over onze gevoelswereld dan serieuze kunst, en hoe verhouden zich de twee? Vorm en inhoud buitelen over mekaar heen. Gaat het in alle ernst over de inhoud van de ijskast dan even later toch over W.G.Sebald en de vraag of het verleden voor altijd verloren gaat. En dan komt Walter Benjamin. Wat zijn hoofd-, wat zijn bijzaken? En waarom? Waar verschuilt zich wat hij zoekt? En, wat is een weblog eigenlijk? Een peepshow?Later meer over 'Breukvlak' van Eelco Runia..

 Deze steen, waarop haar voeten al jaren rusten,elke zondagmiddag aan de rivier,haar benen zijn te kort,is zijn teken van liefde -ze was kwaad toen hij de witte steenvoor het eerst uit de achterbak tildemaar zo was zijn teken van liefde, precies zoals een fout dat kan zijn:een steen door het ijs zodat de ratten kunnen ademenps. Het boekje verscheen bij Roma Publications. De illustraties lijken vuurstenen messen uit de steentijd. Maar het is een kunstwerk van Oksana Pasaiko (twee meteoorstenen, gesneden in favoriete hoeken).