In opdracht

 Afgelopen winter schreef Wiel Kusters in Maastricht achtenveer­tig kwatrijnen. Naar zijn gevoel 'In opdracht'. Maar van wie? Ze gaan over verlies, over gemis 'dat bij vlagen missch­ien een beetje gecom­penseerd kan worden door de "ander"  in je zelf en in je taal te herkennen.' Je draagt de doden - want over hen gaat het - met je mee, praat met ze over wat onopgelost bleef. Korte ontmoetingen, genummerd in romeinse cijfers. Zoals deze:

 XLII

Zo'n dag dat alles ouder wordt maar deze

zin nog niet, hij is zo ongeschreven

dat je hem pas kunt lezen als ik hem

niet voltooi. Je moet wel blijven leven.

 

 XLIII

De wind heeft met die bladeren niets van doen,

ze vallen ook wel zonder hem naar toen,

gehoorzaam aan hun boom. Want kijk ze zijn

in hun afvalligheid nog dodelijk groen.

 

uitgave Leon van Dorp info leon@leonvandorp.nl