Is de titel van een gedicht van Emily Hasler, in de verrassende nieuwe editie van Tijdschrift Terras, die 'Over de grens' heet en geheel gewijd is aan vertaalde literatuur, En vol ontdekkingen, zoals dit, getiteld 'Potpourri', vertaald door Jeske van der Velden. Maar eerst. Potpourri of Medley? Daar heb je het. Het Franse gerecht 'pot pourri' of de Engelse 'meddle'-afleiding? Als het draaiorgel begint te spelen let ik op de bruggetjes van het ene melodietje naar het volgende, maar in een gedicht kan zoveel meer.
'Ik weet niet wie de kopjes op viltjes zette of de herdoopte
tuindoden in schalen deed waar ze rusten, onaangetast
en verstomd als heiligen. Ik weet niet waar, maar de lucht
was een waas, vol talk waaraan de angel van haarspray
nog prikte. Ga zitten. Noteer alles wat zich laat
herinneren op de geparfumeerde bladzij. Tegen de tijd
dat we klaar zijn ken je het niet meer terug. Kent geen rust:
veegt aan, schudt kussens op, vaagt prullen weg. Propt meer
en meer zorgen in de stampvolle lade van het dressoir.
Kijk goed in de hoeken van je stoffige geest. Zeg me dat je dit weet:
welk woord verspert het woord op het puntje van mijn tong?
Bij het raam kan je het zien: de illusie van diepte in opgepoetst hout,
de kreukels in je ochtendgezicht, hoe in elkaar geflanst een dag is.