Galibier

De laatste keer dat ik op de Galibier was, een grote lelijke berg in de Franse Alpen; even voorbij Briancon, was het lente en doodstil. Links en rechts staken de alpenmarmotten al hun neuzen in de lente, na een lange overwintering. Zich niet bewust wat die zomer met  hun berg zou gebeuren.

 Ik zag het terwijl ik werd gemasseerd door Pauline die mijn nek en rug op orde brengt. Au, au.  Volhouden. Als Kruiswijk het kan, kan  ik het ook.Vannacht was het een worsteling alle botjes en spieren op een pijnloze plek te krijgen. Die er niet was.

 Slapeloos dacht ik aan de marmoten in hun holem