Wat me trekt in de zee is het oneindige. Dat ik probeerde de bedwingen met bouwwerken. Bij vloed onbegonnen werk, bij eb dwaasheid. Duitsers rijden honderden kilometers om het te ervaren. Klassiek Haags is de Duitser die aan de waterlijn een zandkasteel bouwt, de volgende dag terugkeert en meent dat hij nog steeds eigenaar is. Sander Meij schreef dit, in 'De zee leeg laten lopen', te vinden in de bundel 'Pincetbeweging':
'je werkte aan een gat in de branding
je legde een geul en een damwand aan
putte je uit in het verplaatsen van zand
dat net als je huid van kleur verschoot
naarmate je dieper kwam
het werd vloed, waarop alles
voor niets bleek geweest
hoe woedend je was op de zee
de herinnering knarst als een zandkorrel
je weet dat de strijd niet voorbij is
al was het alleen maar vanwege'