Uitzicht

zaterdag 12 oktober 2019 - 16:12

 Van een eerder ziekenhuisverblijf herinner ik meneer Loghies, die de scepter zwaaide over het uitzicht uit het zaaltje. Hij besliste wanneer ons het gordijn open mocht op de zevende. Hij opende dat als een toneelmeester.

 Er ontstond een rolverdeling onder zes mensen die elkaar nooit eerder zagen. De gesluierde vrouw die 's nachts werd binnengebracht huilde zodra haar bezoek binnenkwam. Dan begon ze te snikken en nam de prullaria - glimballonnetjes, hazen met smilegezichtjes - in ontvangst. Zodra het bezoek vertrokken was hield haar snikken op.

 Ook was er een vrouw die over de bloemen ging en wegdeed wat in haar ogen verlepte. Ik hou juist van uitvallende tulpen, maar nee. Het uitzicht over Amsterdam-Oost hielp weinig. Hijskranen in de verte en veel dakterrassen. Een bevriende fotografe die voor bed & breakfast werkt signaleerde die trend. Overal nieuwe dakterrassen. Die zelden gebruikt worden omdat het ofwel te warm of te koud is, teveel waait of de puf ontbreekt alles, kratten drank, voedsel de trap op te sjouwen. In Italie dienen ze alleen om de was te drogen, of voor zeldzame ontmoetingen als die van Loren en Mastroianni in Giornata Particolare.

 Dakterrassen in Nederland. Om met Gerard Reve te spreken, 'het is het idee'.