Nôtre Dame de Paris

 Het verhaal van de Notre Dame de Paris heeft door de brand in het koor van vorig jaar niet geleden. Integendeel, het is gegroeid. We hadden Huizinga en Victor Hugo's en Disney ‘s Geboc­helde, maar dit was precies wat de kathedraal nodig had.

 Meteen werd ontzaglijk veel geld gestort maar waarvoor? Nauwkeurige herbouw? Vooral van de fleche, de vieringtoren, die zo mooi ineengestort was, maar die restaurateur Viollet-le-Duc er pas in 1853 op had gezet. Of? De premier zou een prijsvraag uitschrijven. Een Rus wilde het hele dak in glas uitvoeren, met een terras er bovenop.

 Dit lees ik in het zeer aan te raden Nôtre Dame-nummer van Kunstschrift. En waarom niet? Wat je in zo'n themanummer doet is eigenlijk niet anders dan door de geschiedenis, met zijn vele lagen, heen kijken. En de Nôtre Dame is toch een levend verhaal waar ieder het zijne aan toevoegt of vanaf haalt. Wat de neogoticus Viollet-le-Duc deed was zijn idee van de middeleeuwen. Van de 28 koningen van Frankrijk uit 1230 in het front - tijdens de revolutie verwijderd - werden brokken langs de Seine teruggevonden en nagebeiteld en in 1977 herplaatst. Hier een teruggevonden hoofd.