The end

vrijdag 13 december 2019 - 18:29

 Het is als kijken naar een film met een niet onsympathieke hoofdfiguur, een soort Hugh Grant, die, zoals het dat soort figuren betaamt, steeds maar dingen doet waarbij je denkt 'doe nou niet, daar komen ongelukken van, je zult het bezuren'. Maar hij doet het toch. Logisch, anders was er geen spanning, geen film.

 Ik heb het onvermijdelijk over het Verenigd Koninkrijk, niet over Boris Johnson. Maar het is gebeurd. Kome wat komt. Een collec­tieve verstandsverbijstering, dat moet het geweest zijn. Al maanden probeer ik het te volgen. Maar hoezeer ik ook Monty Python, Flanders & Swan en Peter Sellers bewonder, in al die tijd heb ik nooit een goed argument gehoord om Boris Johnson het Verenigd Koninkrijk te laten regeren.

 Waarom toch?

 Grootheidswaan is al wat ik hoorde. Geen idee wat Engeland nog vermag op de wereldzeeen en in de wereldeconomie. En niet luisteren naar de weinige verstandige mensen die de klokken luiden. De Guardian, een paar al te voorzichtige, want verplicht neutrale BBC-mensen als Emily Maitlis en Andrew Neil. Voorbij.

 En nu? De Schotten zelfstandig? De Noord-Ieren? Het kaartenhuis zakt in mekaar. En de rijen vrachtwagens schuiven aan in Dover.