Epifanie

zaterdag 28 maart 2020 - 17:29

 Want dat was het. Een onthulling. Rondrijdend in Zuid-Toscane, waar het stil is, buiten het toeristieke gebied, overkwam hij me.

 Een dorpsplein op een bergrug, met tussen twee huizen zicht in de verte. Waar de Monte Amiata, hoogste berg van Toscane haarscherp opdook! Terwijl hij toch vele kilometers verderop lag. Daar werd me het geheim van de vroege Italiaanse schilderijen (Mante­gna, Bellini!) onthuld. Het perspectief leek te ontbreken! Alle gebouwen, en de Monte Amiata, stonden naast elkaar

 Terwijl ik toch altijd gedacht had 'dat is primitieve kunst, ze weten nog niet dat je afstand moet suggereren met kleurnuan­ces in blauw, groen en rood, met vervaging van de voorstel­ling.' Maar dit was een klaarheldere dag. En het leek of ik de Monte Amiata met mijn hand zo kon vastpakken.

 Ik vergat de goede foto te maken, het bewijs van mijn openbaring.

 Vanaf dat moment ben ik middeleeuwse kunst anders gaan zien. En heb alle perspectivische suggestie met korrels zout genomen. Eerlijk kijken. Jezelf niet voor de gek houden. Zien wat je ziet.