Pinocchio

vrijdag 03 april 2020 - 21:53

 Het regende in Toscane. Even voorbij Pistoia, waar ik het depot van de treinenfabriek Breda had bezocht lag een soort  pretpark langs de weg, bij het plaatsje Collodi. Leeg. Ik ging kijken.

 Er is geen doeltreffender verhaal over liegen dan dat van Pinocchio. Je zou wensen dat de neus van Donald Trump tijdens persconferenties, als hij weer eens het omgekeerde beweerde van gisteren, uitgroeide. Wie is van hout? Pinocchio ("stukje pijnboom") is de houten hoofdper­soon in een boek van Carlo Collodi (1883), verfilmd oa. door Walt Disney (1940).

 In de oeruitgave wordt Pinocchio - schepping van een houtsnijdende schoenmaker - opgehangen om zijn vele stoutigheden. Later wordt ie een mensenkind. Een voorloper van Annie Schmidt's 'Ik ben lekker stout'.

 Pinocchio moet een marionet zijn, zoals alle brave deftige kinderen maar hij wordt een voorloper van Pietje Bell. Met een gouden hart natuurlijk.

 Hij komt bij een marionettentheater terecht, waarvan de baas op een avond nog wat hout nodig heeft voor zijn fornuis.

 "Kom hier, Pinocchio! Jij bent goed als brandhout!" De arme pop begint te huilen. Dan moet er maar een andere pop aan geloven. De Harlekijn. Waarop Pinocchio in snikken uitbarst. Tot verbazing van de marionettenspeler: "Wel, wel. Zo'n held van een pop heb ik mijn hele leven nog niet ontmoet".

 Wat blijft is dat de neuzen van leugenaars in Pinocchio's  omgeving blijven groeien. De leugendetector, zo'n Amerikaanse uitvinding, heeft nog jaren meegespeeld in de rechtspraak.

 Tot Donald Trump bedacht dat zijn leugens 'alternatieve feiten' waren.