Dottore

 In de geest in Italië verblijven valt me makkelijk na de vele zomers dat ik er rondreed. Houvast zijn de pausen. Johannes XXIII zag ik in de kelder van de Sint Pieter, nog overdekt met bloemen, tien jaar na z'n dood. 

 Roncalli was geliefd. Minder was het met de pool Karol Wojtyla. In Polen vereerd, in Italië verfoeid, waar op de muren stond 'Go home Wojtyla'.

 Toen er een aanslag op hen werd gepleegd zat ik in een café naar het RAI-nieuws te kijken. In Italië rukken dan de professoren aan. Iedereen die meer heeft dan lagere school wordt daar met dottore of professore aangesproken, ik ook.

 Maar niemand keek naar het nieuws over de aangeschoten paus. Zodat ik aan de kaartende mannen rondom vroeg 'Maar zijn jullie dan niet katholiek?'

 Antwoord: 'Siamo tutti cattolici.' Waarna het kaartspel onverstoorbaar werd voortgezet en de professor met een aanwijsstok de getroffen organen toelichtte.

 Toen ik eens in Gargnano op het gemeentehuis vroeg naar de villa van Mussolini reed er een motoragent voor die ik maar hoefde volgen naar een professore die alles wist.

 'Si Dottore'.

 Het mooiste was de hoogbejaarde militair in uniform, met beenkappen, die en pension woonde aan de haven van Ravenna, niet ver van het graf van Galla Placidia en elke dag omringd door egards zijn maaltijd aan een eigen tafel kreeg opgediend 'Si Mareschiallo' (maarschalk).

 Galla Placidia (ong. 400)