Een rijk bezit is de biografire die Nico Keunng schreef over Willem Brakman. Voor mij vooral om de straten. Of het nu de achterafgangetjes zijn waar tuinhekjes op uitkwamen of mooier nog de de sluiproutes die ik moest nemen als mijn fietsverlichting het niet deed.
Losse draadjes, een dynamo die scheefsloeg, doorgebrande lampjes. Je werd aangehouden en kreeg een bekeuring van zeker vijftien gulden, mijn halve zakgeld. Daarom zocht ik duistere routes achterom, die ik in noodtempo aflegde.
Fietsen zonder licht was minstens zo erg als het je op het gras van de sacrale gemeentelijke gazons begeven, voorbij de geel/groene bordjes. Een nu onvoorstelbare wereld van rijwielen en begeven waarin veel verboden was 'om het gras te sparen'. En altijd buurvrouwen genoeg die de politie belden. OP de bordjes stond 'verboden zich te bevinden'of 'te betreden.'
Een wereld waarin je er beter van uit kon gaan dat niets mocht. Voetballen zeker niet. De wereld waarin Johan Cruijff en Piet Keizer opgroeiden. Schoot je je bal over een tuinmuurtje dan was je hem kwijt, voorgoed. Eens heb ik een hele middag strafregels moeten schrijven op het politiebureau Loosduinen. De tekst ben ik kwijt.