Elke week kwam bij ons thuis de leesportefeuille, niet gevuld met Panorama en Wereldkroniek, maar louter met Duitse Illustrierten. Dit omdat mijn vader als leraar Duits 'de taal wilde bijhouden'. En zo weet ik tot vandaag nog meer van de Duitse sterren dan van Willeke Alberti.
In de Bunte Illustrierte, de Stern, de Neue, de Quick, de Revue volgde ik de wederwaardigheden van Gunter Sachs von Opel met Brigitte Bardot. de zwerftochten van de door de Sjah verstoten Soraya en van tv-sterren als de Italiaanse Vico Torriani en Catharina Valente. Filmster Karin Baal was mijn favoriet, naast Horst Buchholz. Maria Schell was te braaf. Hazi Osterwald ook.
Eens trof ik een hotel op de Kaiserstuhl waar overal ingelijste voorpagina's van Illustrierten aan de muur hingen. Maar ook Ruth Leuwerik, die in de eerste film over de familie von Trapp speelde, lang voor Julie Andrews. En veel Claus Biederstedt.
En dan barst de Duitse popmuziek los, met Conny und Peter machen musik in Teenager Melody. 'Halbstarken' was het woord. Drafi Deutscher kwam met met Marmor Stein und Eisen bricht aber unsere Liebe nicht.
De onvergetelijke filmscene was deze. Een Halbstarke met zijn vriendin achterop de brommer, in de strakste spijkerbroek ooit, komt bewonderende vriendjes tegen, die haar vragen hoe ze die broek in godsnaam heeft aangekregen?
Antwoord: 'Met een schoenlepel.'