Het nieuwe nummer van Kunstschrift heeft als thema Spiegels. In de kunst, waar geen zelfportret ontstaat zonder dit hulpmiddel. Je zal wel moeten, tenzij je tot de gezegenden of vervloekten behoort wiens aanschijn ze niet loslaat. Die geen spiegel nodig hebben om te weten hoe ze er uit zien.
Ijdelheid, vanitas Het spiegeltje aan de wand van de boze stiefmoeder in Sneeuwwitje. En als smakeloze toevoeging altijd weer die schedel op tafel. Of in de spiegel. Alsof je ooit zou vergeten dat je een keer zult sterven.
Wat in dit nummer nauwelijks voorkomt is de spiegel als vijand. De gruwel van het hebben van een uiterlijk. Zodat iedereen kan zien hoe je er uitziet. Niet goed. Een levenslange strijd.
Zo vaak als ik te beginnen met mijn moeder en haar hopeloze finishing touches voor ze de deur uit ging heb staan kijken naar etalages van parfumerieën. Pas nog ontstond er een lipstick met de naam Maybelline, naar de eerst hit van Chuck Berry. En toen hem eens gevraagd werdnaar wie hij dat liedje had genoemd zei hij 'The only Maybelline that I ever knew was a cow.'
Nog een laatste blik in de spiegel. Is het echt zo erg? In Den Haag zeiden ze dan 'Als ik zo 'n kop had ging ik er naast lopen.'