De schilder Bernard Nusselder (ook lange jaren verantwoordelijk voor de platenhoezen van Philips-Phonogram en ontwerper van het universele plastic CD-doosje) kende de in 1951 overleden eendenschilder Constant ('Cons') Artz. Hij was als jongeman bijna leerling of assistent bij de eendenschilder geworden, maar Artz vond hem niet goed genoeg. Nusselder was niet in de wieg gelegd voor eenden. Zijn werk neigde meer naar Pyke Koch. Maar assistentie was nodig, de eendenschilder werkte fabrieksmatig.
Hij gebruikte grote stukken meubelplaat, waarop hij vier identieke eendenschilderijen tegelijk maakte. Als ze klaar waren zaagde hij de plaat in vieren en lijstte in. Van elke vier schilderijen bewaarde hij er één op zolder 'voor mijn pensioen'. Hij verkocht niet slecht, in de Verenigde Staten moeten vele tientallen eenden van Cons Artz aan muren hangen.Nusselder bezit nog twee van die schilderijen. Ze deden me onmiddellijk denken aan het verhaal van Johnny van Doorn over het Arnhemse schilderijenfabriekje waar hij 'de Toets' aantrof, de oude meester die het magische 'woensdagmiddaglicht' aanbracht op rijen identieke doeken met visstekjes. Cons Artz wist van woensdagmiddaglicht en kleine glimmertjes. Of hij zich ook per eendje liet betalen, zoals Henriette Ronner extra jonge poesjes in rekening bracht, is niet bekend. Eenden van Artz hangen momenteel in 's Graveland in Galerie Wijdemeren.