de medailles
standaard verpakking anabole steroiden in de DDR
ouders en kinderen van 2008  kijken in een nagebouwde DDR-huiskamer naar DDR-tv

DDR-museum

Vanmiddag het DDR-museum bezocht dat sinds november 2006 is gevestigd aan de kade tegenover de Berliner Dom. In dit geval hielp koorts, een lichte trance.Terwijl ik dit schrijf zendt de Brandenburgse regionale zender een programma uit over Stalingrad, waarin - nog net levende - hoogbejaarde Duitsers en Russen (zulke mooie onderscheiding op de revers) bijna twee uur lang het verhaal vertellen van augustus 1942 tot begin 1943, toen de veel slechter bewapende Russen de Duitsers insloten. De 'rattenoorlog', het keerpunt van de oorlog, kostte 700.000 levens.

In het DDR-museum was het druk, ik trof er geen toeristen maar Duitse gezinnen. Vaders en moeders die aan hun kinderen uitlegden hoe het toen, in hun jeugd, toeging.Ik hoorde ze aan en werd meegevoerd. Wonderlijk, onbegrijpelijk. Er heeft een Ander Duitsland bestaan. Waar ze ook Duits spraken. Er was tv en radio. Maar anders. Hier liggen de bewijzen, de diploma's de kleren, de spionageapparatuur, de sigarendoosjes, de ansichtkaarten. Een compleet land, met alles.En parallel universum. In Duitsland is geschiedenis dagelijks voedsel, in Berlijn eens te meer.Ik bekijk de pillen - anabole steroiden - die de prestaties van DDR-atleten mogelijk maakten. Het middel versterkt de spieren en maakt strijdlustig. Ze werden in de jaren '70 massaal verstrekt door trainers, als vitamientjes, ook aan kinderen. Gevolgen: zware schade aan de lever, menigeen stierf eraan.