Sommige ideeën maken nieuwsgierig of prikkelen als verzinsel, als tekening of als droom.Maar gek, als je ze uitvoert verliezen ze hun kracht. Dat verschijnsel zag ik bij de grote tentoonstelling van de Zwitser Roman Signer in het Hamburger Bahnhof, het museum voor eigentijdse kunst van Berlijn.
In een onafzienbare rij zalen en gewelven is werk van Signer (1938) te zien. Wat hij doet is zijn ideeën heel nauwkeurig uitvoeren en in praktijk brengen. Met telkens weer een voor mij teleurstellend resultaat. Signer maakt al jaren installaties en uitvoeringen voor publiek. Vooral sinds zijn deelname aan de Documenta in 1987 is hij beroemd in Europa.Ik zag weleens tekeningen van hem. Er hangen er hier ook. Maar nu ik hem op filmpjes - als een kleine jongen, maar klunziger - in de weer zag met z'n favoriete materiaal vuurwerk, nu ik zijn duffe projecten met fietsen en z'n flauwe grapjes voor m'n neus zag wist ik, jammer. Als realiteit vallen ze dood. Niet geestig, niet veelzeggend. Hooguit, excuus voor het woord, nogal erg 'ludiek'. Ook krijgt deze speelse - het is een geloof - Zwitser ernstige teksten mee. Dat maakt het niet beter.