Kees!

Ik ben met het Gemeentemuseum opgegroeid. De vaste wandeling met mijn zwijgzame grootvader - de ouderling - ging naar de vijver voor het museum, waarin, aan de verre kant, een grote stenen kikker zat. Niet ver van de oever.Het kinderversje dat bij de kikker hoorde begon: 'Kees de Kikker zingt een lied, heel mooi zingen kan hij niet...'.Eendrachtig spraken we elke keer deze formule uit. Heel mooi zingen konden we geen van beiden en zouden we ook nooit kunnen, dat stond wel vast. Toen de restauratie van het museum begon was Kees opeens weg.Was de kikker een Berlage-ontwerp? Vast niet. Verdwenen, opgeofferd aan stilistisch purisme, vermoedde ik. En in 1998 keerde hij niet terug, evenmin als de 'Franse tuin' achter de vijver.Maar vandaag, tien jaar later loop ik langs de vijver en daar zit hij weer, op zijn oude plek: Kees.Er breken betere tijden aan.