Cyprien Gaillard (2)

'Het graf van de farao' zeg ik voor de grap, als we eenmaal aan de rand van de niet misse uitgraving staan - veel zand is tijdelijk elders opgeslagen, vrachtwagens vol, want na 29 maart wordt de blootgelegde bunker weer keurig toegedekt - maar Cyprien Gaillard vertelt breed lachend hoe hij in Egypte, bij de piramiden op dit idee kwam.
Hij neemt wat duinzand tussen z'n vingers en zegt 'daar in de woestijn is net zulk zand'.  
En daarna bespreekt hij het bouwkundig panorama aan onze voeten. Dat strekt van het schitterende betonmonument dat de Scheveningse pier toch eigenlijk is, totaan het half gesloopte Duindorp waar we overheen kijken.
We zien de graafmachines, boven de huizen uitstekende hijskranen en hij zegt 'die blauwe Caterpillar daar beneden sloopt, dat is de slechterik, de onze, de gele, dat zijn de goeie Caterpillars.
Hier vanaf dit hoge duin ziet de kunstenaar, de archeoloog, de bouwers ginds. 'En omgekeerd, zij kunnen ons zien. Zouden ze begrijpen wat ik hier doe?'
Wist hij eigenlijk wat er onder het zand uit naar boven zou komen?
'Nee, geen idee, we hadden kaarten maar geen schetsen. Het was een complete verrassing.'Wat zijn we hier anders dan twee spelende jongetjes.' 
Met een brede lach geeft hij het toe. Maar daarna gaat het weer heel ernstig over beton en politiek in Parijs, Glasgow en Amsterdam.