Paulien Oltheten (3)
zaterdag 05 september 2009 - 22:34
Altijd wat traag van begrip. Vanmiddag, bij 'One moment, it's really beautiful' de derde tentoonstelling van Paulien Oltheten, vooral bij het zien van de film die erbij wordt vertoond in galerie Fons Welters in Amsterdam drong pas tot me door hoezeer ze theater maakt, noem het fototheater. Film regisseer je, dat foto's vaak ook geregisseerd worden leer ik uit de beschouwingen van Hans Aarsman in de Volkskrant.
De film draait.
"Can You stand still." "I will film your jacket." "Can you?" hoor je de stem van Paulien Oltheten zeggen. In beeld is een statige Japanse zakenman met een lange jas, die losjes in de wind wappert. De man wil eigenlijk doorlopen - aan zijn houding te zien voelt hij zich wat ongemakkelijk bij de situatie - toch kan hij Olthetens dringende, maar vriendelijke verzoek niet negeren. "One moment.. It's really beautiful!" roept ze de man, al filmend, nogmaals toe.
De film laat zien hoe Japanse mannen vaak op haar verzoeken reageren als miltairen op een commando. Als ze gevraagd wordt te lopen gaan ze marcheren. Hoe vrouwen minstens zo gezeglijk reageren, bedrijvig, gedienstig.
De zogeheten 'spontaniteitsparadox' treedt volop in werking. Het mechanisme dat maakt dat een opmerking als 'doet u het maar rustig aan' tot een uitbarsting van nerveuze spanning leidt.
Een ander theatraal effect is dat Paulien Oltheten steeds vaker als personage in haar werk optreedt. Uitgangspunt zijn nog steeds spontane acties, vastgelegd op straat. Maar daarna onderzoekt ze ook zichtbaar het mensengedrag, in foto's, schetsen en commentaar. Haar verblijf in
Japan heeft Paulien Oltheten veel goed gedaan.
Het openbare leven in Japan kent onvermoede theatrale aspecten.
Paulien Oltheten
Beluister fragment
RSS