Gigante
zaterdag 03 oktober 2009 - 23:59
De in Uruguay opgenomen eerste film van de Argentijnse regisseur Adrian Biniez gaat over een grote, verlegen reus, genaamd Jara. Hij is beveiliger in een supermarkt in Montevideo waar hij elke nacht de monitoren in de gaten houdt. Daarop zie je vooral het eigen personeel en de schoonmaaksters. Als Jara zich verkleedt doet hij dat voor een spiegel waarboven staat 'Zo ziet de klant u'.De reus wordt via z'n schermen verliefd op een nieuwe schoonmaakster. Haar leren we beter kennen als ze een toren pleerollen omstoot.
Met reuzen loopt het in verhalen slecht af. Denk aan Goliath en Hercules. De verliefde reus uit Gigante wordt beheerst door faalangst. Hij is een grote, zeer sterke, maar toch ook wel dikke en verlegen reus. En dat in een tijd waarin verlegenheid een ziekte is geworden. Deze reus is een loser.
Hij raakt bezeten van schoonmaakster Julia, volgt haar overal, weet alles van haar, maar durft haar niet aan te spreken. Dat is wat je heel de film lang met de reus mee overweegt: aanspreken of niet?
Ik moet toegeven dat ik, mijn verlegen verleden indachtig, ook dacht: doe maar niet. Het meisje zal je in je gezicht uitlachen. Zozeer draagt de reus zijn kansloosheid uit.
Al zijn er momenten van hoop.Heel even lijkt zijn positie achter de monitors hem macht te geven, maar het is de macht van een god. Julia steelt. En hij beschermt haar, maar hij kan zich niet als weldoener bekend maken. En als hij op zijn schermen ziet hij hoe een concurrent met haar flirt, staat hij machteloos.
De film eindigt als een sprookje.
In het echt sterven reuzen bij hun moeder op de bank. Maar goddank heeft deze reus geen moeder meer, en woont hij bij z'n zuster. Zijn moeder is weg of dood. Spaar me de liefhebbende moeders van reuzen. Het loopt dan ook goed af.
RSS