Morgen na 21.00 is landschapsarchitect Wouter Reh te horen in de Avonden, een van de vier Delftse auteurs van de Polderatlas van Nederland. Een polder, een stuk vlak land met een eigen, kunstmatig gereguleerde waterhuishouding, meer is het niet. Een manier om, droge voeten te houden in onze moeraslagune achter de oude strandwallen. Maar Nederland 'verrommelt'. De karakteristieke weidsheid van het polderlandschap, vlak zover oog reikt, die weidsheid dreigt ten prooi te vallen aan de eigentijdse hang naar gezelligheid. Zegt Wouter Reh.
Het eerste concept voor bedijking van een groot kweldergebied in Noord-Holland, inclusief de eilanden Huisduinen en Wieringen, was van de schilder Jan van Scorel (1495-1562).
In 1522 was hij medewerker van de Nederlandse paus Adrianus geweest, in Rome. Later werd hij ingenieur en verbeterde onder meer de haven van Harderwijk.
En nu maakte hij een ontwerp voor de Zijpe-polder, waarop hij schreef 'Ende sal genaemt werden Nova Roma'.
Hij tekende er vast zeven kerken op, vernoemd naar de Romeinse.
Het nieuwe land werd zo een gewijde ruimte. De landwinning kreeg een ziel. Waarmee gezegd wil zijn dat inpolderen een sacrale bezigheid is. En verrommelen een zonde.
Bij de droogmaking in 1597 kwam van Van Scorels hooggestemd ontwerp weinig terecht. Van de zeven kerken verrezen er maar drie.