Robert Johnson (1911-1938)

Nooit meer gepasseerd.
In 1983 sprak ik de erkende getuige van z'n dood, de zanger Honeyboy Edwards. Edwards trad op bij het Amsterdam Bluesfestival in de Meervaart in Osdorp.
Ik zat samen met hem en  - of all people - de Zangeres zonder naam in een kleedkamer. Die zangeres was daar omdat een Nederlandse filmer bedacht had dat zij ook een soort blues zong. Ik moest Edwards uitleggen wie zij was.
'The singer without a name?'
Nooit zoiets gehoord.
Daarna vertelde hij me het laatste optreden van Robert Johnson, die stierf aan rattengif in z'n whisky, omdat hij achter een getrouwde vrouw aan zat. Edwards kende hem uit het muzikantencircuit, ze traden in '37 en '38 veel samen op.
Het was in Greenwood, Mississippi, op een zaterdagavond.
Er gold voor zwarten een avondklok, vertelde Edwards, daarom konden ze niet weg uit die juke joint voor het ochtendgloren.
Robert werd ziek en stierf een paar dagen later.
'Een aardige jongen.'
'Hij had een blauw vlekje in z'n ene oog.'