A separation
donderdag 18 augustus 2011 - 23:45
Net de Iraanse film gezien, die heksenketel van pratende, schreeuwende, dringende, claxonnerende mensen, op de toppen van hun zenuwen. In files in de straten, in ziekenhuizen, thuis, bij de rechter.
En ze hebben allemaal gelijk. Alleen een enkeling zwijgt, een schoolmeisje, een man met Alzheimer en daar kijk je dan vreemd genoeg steeds naar.
Alles om te zien hypermodern van vroeger, je ziet een Jacques Tati-film in overdrive. Alleen dat geloof, nu ja een vrouw mag natuurlijk geen bejaarde manlijke patiënt verschonen.
De verkeersknoop genaamd Teheran, ik dacht aan het toeterverbod vroeger in Italiaanse steden.
't Duizelt me nog.
Ik weet, de film werd eindeloos bekroond, maar ontroerd raakte ik er niet door. Te moeilijk me te verplaatsen in mensen met elk voor zich zo'n groot gelijk en het hart permanent op de tong.
RSS