Hooijer op haar Hilversumse hei

D.Hooijer (1)

Heeft een nieuwe roman geschreven. De wanden van Oeverhorst verschijnt begin november. Ik las, en werd halsoverkop in de wereld van de creativiteit - die gesel van de mensheid - geslingerd. Als kind maakte ik er kennis mee, op een Volkshogeschool, waar diep in de Veluwse bossen plattelandsvrouwen en textielarbeiders aan de papier-maché werden gezet.Alvast een hartverscheurend fragment. Het zijn hier patiënten:

'Op het Huis werden de tekenlessen 'vrije expressie' genoemd. Maar van zomaar expressie werden mijn leerlingen baldadig dus gaf ik ze algauw een straffe tekenles. Ik vroeg ze om hun ogen te gebruiken. Soms zong de hele klas met dichte ogen 'ik zie wat ik zie', terwijl ze tastende gebaren maakten als van een blinde. Kleurenleer gaf ik ook omdat ze schrokken van geel over blauw of zwart over wit. (...) Het is niet mijn bedoeling om aan te tonen dat patiënten geniaal zijn of normaler dan hun arts, het gaat me om mevrouw Blakers die ons probeerde te belazeren, mij en de anderen, en die daarin geslaagd is.
Ik was labiel in die tijd en mijn eigen tekeningen waren een raadsel voor me maar ik maakte ze nu eenmaal: handen die op steunzolen voortliepen of omhooggestoken voeten met ringen en sigaretten tussen de tenen. Voeten en handen waren afzonderlijk te koop maar de meeste mensen zochten op basis van huidskleur of nagellak een voet en een hand bij elkaar. Zo hadden ze nog net een beetje een persoon mee naar huis genomen, zo werden ze naast elkaar in de kamer opgehangen.' 

Tags: